مسئله را قبل از راهکار بنویسید
پیش از هر بحث فنی، مشخص کنید نرم‌افزار باید چه تصمیمی را بهتر کند یا چه فرایندی را کوتاه‌تر. اگر بتوانید مسئله را در یک جملهٔ روشن بیان کنید، نیمی از مسیر طراحی طی شده است.
از توصیف قابلیت‌ها در این مرحله پرهیز کنید. فهرست بلند قابلیت‌ها بدون اولویت، معمولاً به پروژه‌ای بزرگ، کند و پرهزینه تبدیل می‌شود.
هفت سؤال کلیدی
این پرسش‌ها دامنهٔ پروژه و ریسک‌های اصلی را روشن می‌کنند. پاسخ‌ها لازم نیست کامل باشند؛ اما باید صادقانه باشند تا برآورد و طراحی واقعی‌تر شود.
- مسئلهٔ اصلی که این نرم‌افزار حل می‌کند چیست؟
- چه کسانی روزانه از آن استفاده می‌کنند و چه سطحی از مهارت دارند؟
- چه سامانه‌های دیگری باید به آن متصل شوند؟
- داده‌های موجود چقدر کامل و قابل اتکا هستند؟
- چه بخشی از فرایند باید در نسخهٔ اول باشد و چه بخشی بعداً؟
- شاخص موفقیت پس از سه ماه چیست؟
- چه کسی مالک محصول و تصمیم‌گیرندهٔ نهایی است؟
ارزیابی پاسخ‌ها
اگر پاسخ‌ها هنوز مبهم هستند، احتمالاً زمان شروع کامل نرسیده است. این لزوماً خبر بدی نیست؛ می‌توان با یک مرحلهٔ تحلیل و مشاوره، ابهام را کم کرد و بعد وارد توسعه شد. شروع توسعه با ابهام زیاد، معمولاً گران‌تر از یک مرحلهٔ تحلیل کوتاه است.
نرم‌افزار اختصاصی یک سرمایه‌گذاری بلندمدت است. مستندات، مالکیت کد، مسیر توسعهٔ آینده و پشتیبانی را از ابتدا شفاف کنید تا محصول در بلندمدت قابل نگهداری بماند.