چرا سامانه‌ها جدا می‌مانند؟
بیشتر سازمان‌ها سامانه‌های خود را در زمان‌های مختلف و برای نیازهای متفاوت خریده‌اند. هر سامانه منطق خودش را دارد و به‌ندرت از ابتدا برای گفت‌وگو با دیگری طراحی شده است. نتیجه، مجموعه‌ای از جزیره‌های داده است.
این وضعیت همیشه غلط نیست؛ گاهی هر ابزار بهترین گزینه برای حوزهٔ خود بوده است. مشکل زمانی شروع می‌شود که داده باید دستی منتقل شود، گزارش‌ها با هم نمی‌خوانند و یک فرایند ساده به چند ورود اطلاعات جدا نیاز دارد.
هزینهٔ پنهان جزیره‌ها
هزینهٔ جزایر داده در فاکتورها دیده نمی‌شود. در زمان کارکنان، در خطاهای ورود اطلاعات، در جلسات هماهنگی و در تصمیم‌هایی که با دادهٔ ناقص گرفته می‌شوند دیده می‌شود. این هزینه معمولاً با رشد سازمان بیشتر می‌شود.
یکپارچه‌سازی، این هزینه را کاهش می‌دهد: داده یک بار ثبت می‌شود، وضعیت در یک نقطه قابل مشاهده است و گزارش‌ها از یک منبع می‌آیند. نتیجه، زمان بیشتری برای کار ارزشمند و تصمیم‌های قابل اتکاتر است.
مسیر یکپارچه‌سازی
یکپارچه‌سازی موفق با نقشهٔ داده شروع می‌شود: چه داده‌ای، در کدام سامانه، منبع اصلی است و چه کسی مسئول کیفیت آن است. سپس اولویت‌ها بر اساس اثر عملیاتی مشخص می‌شوند؛ نه بر اساس جذابیت فنی.
گاهی یکپارچه‌سازی به معنی جایگزینی یک سامانه نیست. اتصال دو سامانهٔ موجود با یک API پایدار می‌تواند اثر بیشتری از یک پروژهٔ بازنویسی بزرگ داشته باشد. تصمیم درست، به وضعیت واقعی سامانه‌ها و اهداف کسب‌وکار بستگی دارد.